برای این که خوب زندگی کنی

                         باید خودت را بالای زندگی نگاه داری

    پس بیاموز که همیشه بالا روی

                                     و

                                    بیاموز که همیشه به پایین نگاه کنی

                                                              " فردریش نیچه "

زندگی نیچه

او در ۱۵ اکتبر سال ۱۸۴۴ در روکن واقع در لایپزیک پروس به دنیا آمد. این روز مقارن بود با روز تولد فردریش ویلهلم چهارم که پادشاه وقت پروس بود. به یمن این مقارنت، پدر این کودک، که سالها معلم اعضای خاندان سلطنت بود، نام فرزند خود را فردریش ویلهلم گذاشت. نام خانوادگی او نیچه بود. خود او بعدها که بزرگ شد در یکی از کتابهایش گفته:

این مقارنت به هر حال به نفع من بود؛ زیرا در سراسر ایام کودکی روز تولد من با جشنی عمومی همراه بود.

پدر فردریش از کشیشان لوتری بود و اجداد مادری او نیز همگی کشیش بودند. فریدریش نیچه اولین ثمره ازدواج آنها بود. آنها دو فرزند دیگر نیز به دنیا می‌آورند: الیزابت و ژوزف. وقتی نیچه پنج سال داشت، پدرش بر اثر شکستگی جمجمه درگذشت و او به همراه مادر، خواهر، مادربزرگ و دو عمه اش زندگی کرد. این محیط زنانه و دیندارانه بعدها تأثیر عمیقی بر نیچه گذاشت. وی از چهار سالگی شروع به خواندن و نوشتن و در ۱۲ سالگی شروع به سرودن شعر کرد. نیچه در همان محل تولد به تحصیل پرداخت.

    در جست و جوی فرصت باش نه امنیت

       قایقی که در بندر لنگر انداخته ایمن است

           اما در همین زمان بخش زیرین آن به تدریج خواهد پوسید

زیبا...

زیبا ٬ هوای حوصله ابری ست

چشمی از عشق بخشایم

تا رود آفتاب بشوید

دلتنگی مرا

زیبا...

زیبا ٬ هنوز عشق

در حول و حوش چشم تو می چرخد

از من مگیر چشم

دست مرا بگیر

کوچه های محبت را

با من بگرد

یادم بده چگونه بخوانم

تا عشق در تمامی دل ها معنا شود

یادم بده چگونه نگاهت کنم

که تردی بالایت

در تندی باد عشق نلرزد...

آن گونه عاشقم

که هر نفسم ٬ شعر است

زیبا ٬ چشم تو شعر

چشم تو شاعر است

من دزد شعرهای چشم تو هستم...

زیبا...

زیبا تمام حرف دلم این است

من عشق را به نام تو آغاز کرده ام

در هر کجای عشق که هستی

آغاز کن مرا

                                           « محمد عبدالملکیان » 

«در کوهستان کوتاه ترین راه، از قله‌ای به قله دیگر است اما

        برای گذشتن از آن باید پاهای دراز داشت.»

                                                               <فردریش نیچه>

//بوی باران: منظور آقای نیچه از پاهای دراز ، اراده های استوار و فولادین است//

هدیه ای یافت نکردم که فدای تو کنم                                  

یک سبد عاطفه دارم ٬ همه ارزانی تو                                  

روز پدر(و بی اف) و میلاد باسعادت یگانه مظهر مردانگی مبارک

   می روم ٬ تا گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

   در لابلای دامن شبرنگ زندگی

   می روم ٬ که در سیاهی یک گور بی نشان

   فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

                                                    « فروغ فرخ زاد »